Bart
Greet
Caroline
Johnny
Wim
doorspoelen!
|
Bart Greet Caroline Johnny Wim doorspoelen! | Op uitnodiging van de Parochieraad van Sint-Maarten kwam de bekende priester Johnny De Mot op vrijdagavond 13 januari in het parochiale centrum spreken over zijn Brusselse Bijstandsparochie. De opkomst voor dit toekomstgerichte initiatief was alvast een opsteker: méér dan 50 betrokken mensen waren ingegaan op de uitnodiging om aan deze activiteit prioriteit te geven in hun agenda. Een speciale vermelding verdient zeker de groep oudste acolieten die het de moeite vond om op een vrijdagavond tijd te maken voor hun parochie. Johnny stak van wal met een Jesaja-tekst in een hertaling uit een favoriete kinderbijbel. Daarna vertelde hij honderduit over het reilen en zeilen van zijn kerk in de grootstad. Hij maakte daarbij duidelijk dat hij een schakel is in een lange ketting: het is niet zijn werk, maar dat van een ruime groep mensen. Bovendien komt het initiatief ‘van elders’, het overstijgt mensenwerk. De profetische priester sprak bijzonder gedreven over bijwijlen erg levensnabije zaken: zo voorziet de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van de Goede Bijstand in een toilet dat altijd toegankelijk is, geen overbodige luxe in Brussel. Het wordt onderhouden door een ploeg vrijwilligers en dat is geen sinecure: regelmatig vinden ze er ook drugsnaalden. De parochie speelt meteen in op elke nieuwe nood die zich in het centrum van de stad aandient: de begeleiding van jongensprostituees, de opvang voor thuislozen, vluchtelingen en slachtoffers van mensenhandel, de sociale huisvesting voor mensen met een handicap en vereenzaamde ouderen. Armen hebben er een vooraanstaande plaats. De talrijke parochiale vzw's draaien op de kracht van de tientallen vrijwilligers, niet zelden aangesproken door Johnny. Af en toe worden projecten ook bijgestuurd of zelfs stopgezet, als de nood is getransformeerd bijvoorbeeld. Zo is prostitutie tegenwoordig in grote mate gelieerd met het internet. Liturgie en diaconie staan in de Brusselse parochie niet tegenover maar naast elkaar. Wat de zondagsmis betreft spreekt men er van een 'dubbele viering': het uur dat de mensen effectief in het kerkgebouw doorbrengen en het uur daarna - bij de porto of een glaasje fris - in het parochiezaaltje. Dat is ook op vrijdagavond open om er mensen te onthalen. Sommige parochianen komen op zondag enkel voor dat tweede deel en dat is ook goed. De parochie bouwt geen drempels in: voor vormelingen wordt letterlijk de rode loper uitgerold, dopelingen van overal zijn welkom, bij een uitvaart wordt doopwater over de lijkkist uitgegoten en die kist wordt ook door familieleden en mensen van de parochie de kerk binnengedragen en niet binnengerold... Het uurtje getuigenis was zó om en iedereen - ook de jongste aanwezigen - hing aan de lippen van de gast. Daarna was er gelegenheid om in groepjes van een tiental deelnemers aan de hand van een aantal vragen van gedachten te wisselen. Belangrijk hierbij was wat we eventueel in de eigen parochie zouden kunnen doen, wat er in de toekomst zou kunnen gerealiseerd worden. Zo was het warme pleidooi om vrouwen in de geloofsgemeenschap naar waarde te schatten en volop kansen te geven niet in dovemansoren gevallen. Ook het warm onthalen van de mensen is erg belangrijk. In dat verband wordt het huidige initiatief om elke namiddag kerkonthaal te voorzien, zeker gedragen door de gemeenschap. Ons 'kerkcafé' voorziet in de mogelijkheid om elkaar te treffen maar het late uur van de viering steekt enigszins stokken in de wielen. En wat dan met de avondviering? Uiteindelijk kunnen we ook om 18 uur spreken van een gemeenschap, maar die kerkgangers kunnen niet participeren aan dat ontmoetingsmoment... Heel veel stof om de komende tijd op te volgen in de Parochieraad en het team. Dat kan aan de hand van de verslagen die vrijdagavond alvast in vogelvlucht werden voorgesteld door Roos, Marc, Greta, Caroline, Wim en Pieter. De jongeren worden erg gemist in de gemeenschap; dat blijft een pijnpunt. Vanuit de aanwezige jongeren op vrijdagavond onthouden we dat ze het belangrijk vinden om (als misdienaar) gewaardeerd te worden, om bij name gekend te zijn. Die jongeren willen zelf ook mee handen en voeten geven aan een eigen toekomstproject en eventueel zelfs een preekbeurt verzorgen, waarom niet? Zij onthouden zeker dat Johnny een lans voor hen brak en duidelijk opriep om hen te laten doen en ze de ruimte te geven. Johnny De Mot kreeg het allerlaatste woord en stak zijn dankbaarheid voor deze bijeenkomst niet onder stoelen of banken. Hij is ervan overtuigd dat op een aantal plaatsen in Vlaanderen toekomst daagt en die kaart wil hij alvast ten volle trekken. Het is duidelijk dat bij ons de wil leeft om mee te doen. Daartoe werden we ook gezegend. Kome wat komt |