Groepsfoto
Een ijsje hoorde erbij, al volstond één hoorntje niet voor sommigen
Onderaan de prior van Grimbergen: Johan Goossens
ZOMERUITSTAP ACOLIETEN
Er werd door onze acolieten al wekenlang uitgekeken naar vrijdag 1 juli. Niet alleen omdat de zomervakantie die dag officieel een feit was
en de examens tot het verleden behoorden, maar zeker ook omwille van de vakantie-uitstap richting Walibi.
Het is al lang de gewoonte om de naarstige misdienaars uit de drie parochies van de federatie die dag te trakteren op een uitje.
De meisjes en jongens én hun begeleiders (!) moesten daar overigens ook nu weer wel iets voor over hebben: vakantie of niet,
het vertrek werd bepaald op 7 uur. Dat gaf de chauffeur van onze dubbeldekker ruimschoots de tijd om tegen 9 uur de abdij van Grimbergen te bereiken.
Sommigen verschenen met kleine oogjes en nipt op tijd bij de opstapplaats, er vast van overtuigd om nog een dutje te breien aan de al te korte nachtrust
omwille van het einde van het schooljaar. Dat was evenwel buiten de waard gerekend: op de bus werd immers honderduit bijgepraat over dat voorbije jaar
met z’n ups & downs en de vele vakantieplannen. De kilometervreter vorderde gestaag en de Brusselse Ring was ons goedgezind, ondanks alle onheilstijdingen
daarover in de media. Dik 100 kilometer verder stond prior Johan Goossens, al jarenlang geen onbekende voor onze groep, de Kortrijkse misdienaars op te wachten
op het plein voor de basiliek van Grimbergen. Dit keer stond er geen rondleiding op het programma: we werden in de sacristie verwacht voor de zogenaamde
‘conventsmis’; de dagelijkse eucharistieviering van de paters Norbertijnen, de congregatie waartoe de ‘witheren’ van Grimbergen behoren.
Het moet gezegd dat onze gasten zich voorbeeldig gedroegen gedurende de viering. Tijdens ‘Laudato si’ kwamen voor sommigen de herinneringen aan de
Italiëpelgrimage van vorig jaar weer boven. Een klein uur later zette onze bus koers richting Waver en dat met een passagier extra aan boord: pater Johan
trakteerde zichzelf op een dagje vrijaf en in de wetenschap dat hij behalve prior van de abdij ook pastoor is van zo’n zes parochies in de omgeving,
was hem dat van harte gegund. Iedereen keek uit naar het park met de vele wervelende attracties en eigenlijk hadden we het wel getroffen:
het was een mooie dag met enkele verfrissende plensbuien, maar vooral relatief korte wachttijden bij de verschillende installaties.
De jongste acolieten konden hun hartje ophalen op de ‘splash’ en andere watertoestanden, maar ook de oudsten lieten zich niet onbetuigd, <
al kon het voor hen nooit hoog en snel genoeg gaan! Zo’n dag vliegt voorbij, net als de meeste attracties.
Tegen zes uur kon de terugrit worden aangevat om twee uur later de contouren van Kortrijk te herkennen.
Dankjewel federatie Groeninge en parochies Sint-Maarten, Onze-Lieve-Vrouw en Sint-Jan voor het traktaat en de mooie dag.
Op ons kan je blijven rekenen! Was getekend: de acolieten!