GETUIGENIS over PRIESTER JOHAN
Lo, 8 november 2009
Beste mensen van de federatie,
Jullie zullen het me vergeven dat ik het getuigenis over priester Johan niet kan beginnen zonder dat ik hier mag zeggen, en dat voor de laatste keer - beloofd! -, hoe zeer wij te Kortrijk spijtig zijn dat hij ons verlaten heeft. Hij was ons zeer dierbaar.
Wij hadden het kunnen weten, hoor; in 1994, toen hij op St.-Maarten benoemd werd, sprak hij tegenover de krant deze profetische woorden: ‘dat ik op 44-jarige leeftijd al pastoor ben, is vroeg en laat voorzien dat ik niet tot aan mijn pensioen hier zal blijven. Maar wat daarna eventueel nog komt, houdt me niet bezig. Ik denk niet in het minst in termen van promotie’.
Wat mij van de voorbije 15 jaar vooral zal bijblijven is
- de open, natuurlijke en vanzelfsprekende manier waarop hij zijn priester-zijn beleefde en ervan getuigde. Eens vertrouwde hij ons toe dat hij iedere eucharistieviering altijd al met evenveel zin en inleving had opgedragen. Een gelukkig priester, dachten wij. Iedere liturgische viering, of het nu hoogdag, feestdag of gewoon de mis van 12u in de weekdagen was, was bezield en bezielend.
- zijn bijzondere feeling voor liturgie, voor het geëigende gebaar, het treffende woord, het sprekende symbool; mensen van buiten de parochie kwamen speciaal naar de kerk rond de liturgisch sterke tijden, om mee te vieren wellicht, maar ook om te zien welke aankleding/ versiering het feest deze keer moest onderstrepen. Je kon er telkens de creatieve idee,de creatieve hand van de pastoor in zien.
- zijn talent en engagement om het Blijde Woord te verkondigen via doordachte en doorleefde preekbeurten - hij denkt en spreekt vanuit een diepe overtuiging -, tijdens de gezamenlijke bijbellezingen. De bijeenkomst van de liturgische werkgroep was een werkgebeuren maar telkens weer een leer- en bezinningsmoment.
- de pastoor als bezorgde hoeder van de sukkelaar, de behoeftige,de vreemdeling, de eenzame, de zieke, de oudere, de lijdende mens. Over mensen spreekt hij steeds met het meeste respect, steeds voluit meevoelend, geduldig voor tekortkomingen, steeds weer bereid te luisteren naar eenzelfde verhaal, steeds weer zoekend naar een stukje oplossing.
- de pastoor als actief lid van een levende gemeenschap. Hij stimuleerde alle initiatieven die mensen konden samenbrengen; hij had meer dan een hand in de organisatie van bv. het parochiefeest, het kerkcafé.
- de pastoor die de kerk niet alleen wijd openstelt voor iedereen maar ook de toerist, ook kunst en cultuur actief uitnodigt naar die mooie ruimte, ondanks het extra werk.
- en heel in het bijzonder zullen mij bijblijven: de vele echte ontmoetingen in het parochiaal team. Het was er samen werken, samen zoeken, samen bidden, samenzijn, altijd in gedeelde verantwoordelijkheid, in een sfeer van menselijke warmte en samenhorigheid en in diep respect voor ieders eigenheid, talent, visie en aanvoelen.
Dankjewel, pr. Johan voor de manier waarop je medelid was in het team. Zoals je patroonheilige, de H. Johannes, bereidde je voor ons de weg, wees je naar Christus!
Dankjewel voor de manier waarop je priester, waarop je pastoor was.
Beste mensen,
Mocht priester Johan, met ons gebed, met jullie steun en aanmoediging en in harmonieuze samenwerking hier een goede herder en een gelukkig mens kunnen zijn!
Dat wensen wij hem en jullie van harte.