de roep van vandaag, van gisteren en eeuwig:
de schreeuw om geboorte, de hartekreet van mensen om recht en vrede.
Dat je leert luisteren naar de Geest,
die als de wind waait vanuit de meest onverwachte hoeken:
daar waar de kleinen schuilen,
waar zwakken beschutting zoeken en hongerigen bedelen om brood.
Dat je als kerk zélf wordt als de wind: een pelgrim, een zwerverskind.
Altijd op zoek, zonder zelfbehoud, zonder huis of kluis;
vrij als een vogel, niet gekerkerd door wereldse machten en krachten...
Dat je mag worden een scheppende, creatieve kerk.
Die van deze wereld een keten van bewoonbare plaatsen maakt,
een spoor van oases in de woestijn.
Begin van menswaardig leven overal.
Een kerk die muren sloopt, deuren en ramen opengooit,
zodat mensen zien - al is het maar even –
een glimp van nieuwe wereld, nieuwe aarde.
Kerk die gemeenschap sticht en mensen samensmeedt.
Kerk als een Gist- en Spiritusfabriek,
waarvan de gist onderduikt in het deeg
om brood te worden voor vijfduizend.
Kerk waar geen angst meer heerst.
Waar mensen groeien in liefde, geduld, volharding,
zachtmoedigheid, vergeving, lange adem.
Waar mensen elkaar verstaan uit een vloed van woorden,
uit stilte soms en uit de verscheidenheid van stenen
één huis van vrede bouwen.
Kerk opnieuw geboren: de longen komen open, de tongen komen los.
Kerk met de tongval van de Geest, die bemoedigt en mensen
taal van bevrijding aanleert, woorden van leven aanblaast,
visioenen van een andere wereld.
Levensadem die tégen de dood inblaast, met niet te stuiten kracht.
Kerk als een permanente waakvlam in de wereld aanwezig.
Plotseling in vuur & vlam, als Mozes bij het brandend braambos.
Die zich roepen laat en aangesproken weet door de ellende van Gods volk.
Kerk die kant kiest van vergeten verliezers.
Tot zij rust vindt in het Visioen: vrede en gerechtigheid overal.