In de nieuwe dansvoorstelling Het Orgelt van choreografe Pé Vermeersch gaan drie
dansers een gedurfde dialoog aan met orgelmuziek van o.a. J.S. Bach, C. Franck, O. Messiaen, A. Pärt, D. Buxtehude en G. Frescobaldi in  uitvoering van meester-organist Jan Vermeire. 
<br>
Net zoals in haar vorige werk plaatst Vermeersch ook hier haar complexe gelaagde danstaal binnen radicale contouren. In 'Blondes have no soul'  (2000 – 2010...) waren  dat naaktheid, stilte en leegte. Hier kiest ze voor het omgekeerde: de imponerende klank van het orgel en de geladen volheid van de kerkruimte.
De choreografe stelt een hedendaagse dans voor waar plaats is voor religie, niet op etherische of zeemzoete wijze, maar met  moed voor overgave. 
<br>
De dans ontstaat vanuit de fysieke impact van het orgel. De klankregisters van  het orgel vinden een  echo in het rijke bewegingspalet van elke danser. Zoals het orgel willen immers ook de dansers zijn. Dans is een zijnstoestand waarin de danser zich onderdompelt en leeft. 
De functie van de dans ligt hier in het transparant maken van de gelaagde orgelmuziek. De verhouding tussen dans en muziek is hier direct, puur, a-theatraal en niet narratief. De dans is hier 'niets anders' dan de muziek en zoekt ernaar de moods en stromingen in de muziek fysiek te maken, te beleven.
De voorstelling wisselt synchrone en organische choreografiëen af met geregelde improvisaties en rijgt op weloverwogen wijze, ook gebruik makend van de stilte, de verschillende energetica aan elkaar. 
De toeschouwer wordt bij de hand genomen en op een erg toegankelijke manier de wereld van de - in het algemeen als moeilijk ervaren - orgelmuziek, binnengeleid.  
Het is één van de doelstellingen om dans tussen roerend en onroerend erfgoed te plaatsen en de hedendaagse kracht van het orgel zichtbaar te maken. 
<br>
Het programma wisselt en wordt in deze reeks licht aangepast aan het orgel. 
<br>

In de danswereld  wordt Vermeersch vaak gelinkt aan butohdans. Dit omdat ze jarenlang in Japan studeerde met twee van 's lands grootste butohdansers: Akira Kasai en Min Tanaka. 
De invloed van deze twee dansers en de gedegen kennis over butoh  is er inderdaad, maar haar esthetische taal en dansopvatting is mijlenver verwijderd van het geïmporteerde butohcliché. Daarom wordt Vermeersch liever niet met deze beweging geassocieerd. Haar technische bagage is immers evenzeer op traditioneel theater als op klassiek ballet en hedendaagse dans gebaseerd. 
Ze zoekt  de toeschouwer te  raken vanuit een diep verbond en schuwt bloedeloze  concepten en  shock-realisme.  Ze choreografeert en danst vanuit de  overgave aan het nu-moment, vertolkt met intensiteit en technische beheersing. 
<br>
Ze was ook jaren werkzaam als actrice, is beeldend kunstenares en licenciate in de filosofie.
<br>
Pé Vermeersch onderzocht dit werk eerst als een volledige geïmproviseerde solo.
Sinds 2004  danste  ze ' Het Orgelt in mijn lijf' o.a.  in Brussel, Utrecht, Madrid, Kortrijk en Veurne. Net zoals Pé in Vlaanderen één van de eersten was om stilte als een conditie voor dans consequent te ontwikkelen, is ze ook in  het gebruik van orgelmuziek en de kerk voor dans een pionier. 
<br>
Gedurende jaren werkte ze met een kleine vaste groep dansers een bijzondere  bewegingstaal uit. Dit resulteerde in verschillende performances zoals 'Watch out!  Dancers' (2005),  'Maskerade' (2006) , 'De vuile elfen' ( 2007), ...
<br>
Het orgelt wordt gedanst door een hecht kerntrio bestaande uit Petra Vermeersch, Angela Babuin en Mira Walschot. Hierin versmelt het zowel improvisatorische, als choreografische dansonderzoek van de voorbije jaren zich met de impact van het orgel.
<br>
Angela Babuin is een jonge Italiaanse danseres woonachtig te Parijs. Ze danst bij verschillende compagnies en is met haar eerste solowerk ook laureate van de Prix des Jeunes Talents. 
Mira Walschot is kunsthistorica en  stortte  zich op latere leeftijd met  innerlijke en ontwapenende kracht in de dans. Ze ontpopt zich als een fascinerende performster en biedt een belangrijk contrast in het trio.
<br>
Deze reeks van Het Orgelt kreeg geen subsidies van de Vlaamse overheid (Danscommissie), maar kon gerealiseerd worden met de steun de programmerende organisaties, de stad Kortrijk en de provincie West-Vlaanderen.
<br>
De première van ' Het Orgelt' vond plaats als afsluiter van de prestigieuze tentoonstelling 
van Paul Vandenbroeck : 'De Hemel in Tegenlicht' binnen het kader van 'Stadsvisioenen Mechelen'.