|
Op woensdag 17 maart vond de tweede ouderavond plaats in het kader van de vormselvoorbereiding 2010. Heel wat ouders waren graag bereid hun avond daaraan te besteden: het is belangrijk genoeg om te weten waar onze twaalfjarigen voorstaan. Priester Pieter hield de toespraak en de inhoud kan voor iedereen een bevraging van de eigen geloofshouding betekenen. Enkele weken geleden daagden de misdienaars mij uit om met hen mee te gaan naar een wedstrijd van de KVK. Nu moet je weten dat ik wat voetbal betreft een absolute leek ben. Ik weet eigenlijk amper hoe het er tijdens zo'n match aan toegaat, maar liet me toch nieuwsgierig door hen meetronen naar het stadion. Waar ik verwachtte om op mijn gemak op een rustig plekje in de tribune de prestaties mee te kunnen volgen, werd ik plots meegesleept naar de spionkop om daar midden de joelende massa post te vatten en er een voetbalervaring van jewelste op te doen. Negentig minuten lang was het leren en opnieuw leren: wanneer je als supporter moet juichen, welke liederen je zingt bij welke fase, hoe het spel verloopt,… Een ware initiatie, maar bovenal ook wel een fijne ervaring. Het is misschien wat kort door de bocht om nu gelijk de overstap te maken naar de initiatiesacramenten (je weet wel: doopsel, eerste communie en vormsel), maar het schetst wel een beeld van hoe we die drie kerkrituelen moeten verstaan. Elf jaar geleden werden jullie, beste ouders, tot in het diepst geraakt door het prachtige wat je te beurt viel: een kindje in het gezin. Omdat het jullie deed stilstaan bij de mooie moment, omdat je het wilde vieren met vrienden en familie en vermoedelijk ook omdat je Gods zegen wilde vragen over dit pasgeboren leven, werd er een beroep gedaan op de Kerk om het kindje te laten dopen en zo op te nemen in een heel grote gemeenschap en een eeuwenoud verhaal. Dan, op dat eigenste moment, is de initiatie in het geloof en het verhaal van de Bijbel begonnen. Een lange weg van bijna twaalf jaar waarbij de jongens en meisjes geleidelijk aan op school, in het gezin, maar vooral in de catechesemomenten in contact kwamen met het geloofsverhaal. Op de scharniermomenten van hun leven, kwamen jullie naar ons toe met de vraag om dat moment te markeren. Enkele jaren na de geboorte volgde al het eerste moment van loslaten: de kinderen vertrokken naar de lagere school waar ze geleidelijk aan tot wasdom kwamen. De parochie speelde op dat moment in door dan de eerste communie aan te bieden. Voor het eerst kennismaken met de figuur van Jezus en ervaren wat het betekent om samen te vieren op zondag. Zes jaar later staan we weer voor zo'n scharniermoment in het prille leven van uw zoon of dochter: de overstap naar de 'grote' school straks, het klassieke moment van het 'stilaan volwassen beginnen worden' (al moeten ze zeker nog een hele weg afleggen). Het vormsel hoort er in onze contreien nog helemaal bij. Dat is in een tijd van verregaande secularisatie een vreemd verschijnsel en toch ook weer niet: overgangsrituelen zijn van alle tijden en culturen. Ze komen – zoals ik al aangaf – op momenten van grote en diepgaande veranderingen in het leven van mensen. Na een periode van zes maanden catechese leerden deze jonge mensen het verhaal van het geloof beter kennen: hoe doen we dat, geloven? Waar gaat het over? Waarom geloven mensen op vandaag? Wie is die Jezus van Nazaret? Op al deze vragen probeerden de catechisten de afgelopen maanden een antwoord te formuleren, of toch minstens een aanzet te geven. Want na deze periode van initiatie is het niet gedaan. Geloven is altijd een blijvend zoeken, vragen, aftasten... Cynisch wordt het vormsel wel eens het 'plechtig afscheid' genoemd, maar dat hoeft het helemaal niet te zijn: niet voor de vormelingen en niet voor u. Het verhaal gaat verder en - Godweet - ook mét jou erbij... We hopen dat jullie zoon of dochter straks blijft zoeken om met dat geloof bezig te zijn. En dat kan maar door het te beleven in een 'gemeenschap'. Vroeger was het misschien makkelijker, alhoewel ik me alleszins niet te snel aan zo'n uitspraak wil wagen. Alles centraliseerde zich rond de kerktoren. Mensen ontmoetten elkaar in de kerk of in de verenigingen die wel iets met de kerk te maken hadden. Eén grote gemeenschap. Tegenwoordig ligt dat helemaal anders. De ene grote gemeenschap van weleer is een verhaal van veel gemeenschappen op diverse plekken geworden. En dus wordt het samen groeien in geloof ook diffuser. Jouw tiener maakt deel uit van diverse gemeenschappen: het gezin, de school, de vriendengroep, de club waar de hobby's beoefend worden, de virtuele gemeenschap van Facebook, Netlog en msn en de afgelopen maanden zeker ook die gemeenschap van de parochie tijdens de vormselcatechese en de eucharistieviering. In die laatste gemeenschap is het misschien het gemakkelijkst om tastend het geloof te vieren en te beleven en de vormelingen blijven na hun vormsel meer dan welkom in de parochie voor vieringen en activiteiten. Ze kunnen zich bijvoorbeeld aansluiten bij de grote acolietengroep en zo niet alleen op een actieve manier deelnemen aan de vieringen, maar ook een toffe groep van jongens en meisjes van hun leeftijd leren kennen die net als zijzelf heel zoekend met dat geloofsverhaal bezig zijn. Ook jij, lieve ouder, kan zich in onze gemeenschap inschakelen door met het gezin deel te nemen aan het parochieleven en -vieren (wat meteen een gemeenschap – met name die van het gezin binnenbrengt). De periode van initiatie is er meestal niet enkel één voor de vormelingen, maar ook de ouders worden er liefst gewild maar anders ongewild bij betrokken. Ook voor jullie zijn er veel mogelijkheden als je betrokken wilt worden. We kunnen altijd extra mensen gebruiken die lector willen zijn in de viering of een handje willen helpen met de kinderliturgie of zich op een andere wijze ten dienste willen stellen van die gemeenschap. Maar ook in die andere gemeenschappen – communities – van het leven van de jongeren is het belangrijk om gelovig aanwezig te zijn. Geloof wordt daar misschien niet expliciet beleefd, maar denk vooral niet dat onze kinderen niet bezig zijn met geloof. De leeftijd vanaf 12 jaar is de periode waarop jongeren met de meeste vragen omtrent geloof zitten, al spreken ze die maar sporadisch uit. Daarom is het belangrijk om voorbeelden te hebben in hun verschillende kringen: jonge en minder jonge mensen die vanuit het verhaal van het geloof leven en zo af en toe door hun doen of spreken een aanzet tot antwoord geven op de vele vragen waar jonge mensen van nu mee zitten. Acolieten, catechisten, mensen van de parochie, godsdienstleerkrachten,… allemaal tonen ze op hun manier wat het verhaal van Bijbel en geloof op vandaag kan betekenen en hoe ze het beleven. Maar ook jij mag tot die voorbeelden worden gerekend; misschien niet door helemaal goed te weten hoe geloven kan, maar wel door samen met hen te proberen te groeien in geloof. Na de wedstrijd van de KVK kreeg ik de vraag of ik nog eens zou meegaan en na zo'n intense initiatie lijkt het me stom om daar nooit meer een voet binnen te zetten. Ik weet nu eindelijk een beetje hoe het allemaal gaat, dus kan ik de volgende keer gewoon met alle supporters samen heerlijk genieten van het feestgebeuren. Het is de wens die we vanuit de federatie ook willen meegeven aan jullie en de vormelingen. Als ze straks gevormd worden, zullen deze jongens en meisjes stilaan een breedbeeld krijgen van wat het geloof is en wat het op vandaag voor mensen kan betekenen. Samen met de catechisten hopen we uit de grond van ons hart dat ze gegrepen zijn door deze sprokkels van het grote verhaal en samen met ons verder willen bouwen aan een gelovige gemeenschap. (Pieter Delanoy) |