Het orgelt en alles wordt materie.
Het orgelt en alles wordt paradox.
Het orgelt en het zindert in ons lijf.
In ons; vibraties.
Aan de magistraal complexe klank,
leveren we ons over.
Als het orgel, willen we worden;
majestueus en speels.
Onvoorspelbaar ook.
Zo vele kleine deeltjes,
En toch één geheel.
Onder de eerste melodie,
de donkerte van kolkend water,
onder het kolkende water,
het lachen van een bevrijde druppel.
Vlucht van vleugels gesmoord in de mist.
Wijdsheid en verstikking.
Hoeveel registers nog?
Het orgelt en alles wordt gelaagd.
