FEDERAAL PROFIEL: EREKOSTER JAN BULTYNCK

Zondag 21 juni nemen we in de eucharistieviering van 11.15u (de laatste met pr.Johan als voorganger) afscheid van Jan als hulpkoster

Jan had plaatsgenomen tussen acolieten, die hij ook jarenlang , naast al zijn andere goede zorgen als 'custos'-bewaker-behoeder van Sint-Maarten, mee begeleidde

Reden te over voor een afscheidsgeschenkje en een lang, welgemeend applaus van heel de kerk voor 'koster Jan'

Hieronder volgt een interview uit Kerk en Leven

“IK HEB DAT ALTIJD EEN MOOIE KERK GEVONDEN”

Toen ik in de jaren 1990 lector werd in de St.-Maartenskerk waren er twee mensen die achter de schermen van de liturgie altijd druk in de weer waren: Zr. Magdalena Lapauw, bij velen bekend als de zuster van het Kelderke Gods, en toenmalig koster Jan Bultynck
Jan, eigenlijk weet ik niet zoveel over jouw achtergrond. Vertel nu toch ‘ns wat meer over jezelf.

Omdat je het vraagt, Bart, want ik heb me altijd graag op de achtergrond gehouden. Ik ben op 21 januari 1926 te Kortrijk geboren in een gezin met vijf kinderen; ik was de middelste. Een broer is overleden, een zus verblijft in Sint-Carolus en een andere is kloosterzuster te Oudenaarde. Vader was bankbediende op de Grote Markt, moeder verzorgde het huishouden. Vooral vader was diepgelovig en alhoewel we achtereenvolgens op Sint-Rochus en Onze-Lieve-Vrouw woonden, gingen we naar de mis bij de paters Karmelieten in de Aalbeeksesteenweg (nu parochie Zalige Damiaan). Ik ben daar ook een tijdlang naar school geweest. Tot de site platgebombardeerd werd tijdens de oorlog. De oudere lezers zullen zich dat nog wel herinneren. Ik heb die bombardementen meegemaakt: we zochten toen dekking in de kelder.
Ik ben uiteindelijk als opvoeder terechtgekomen in de school van Karmelieten in het landelijke Eksaarde. Ik was daar de eerste leek en ben er 41 jaar gebleven. Ik mag wel zeggen dat ik er dag en nacht heb gewerkt: aanvankelijk gaf ik ook nog wat les, maar ik was er verantwoordelijk voor de slaapzaal en de internen en had daar mijn handen meer dan mee vol. Oud-leerlingen herinneren zich mij als streng maar ik kon tegelijk met hen voetballen en ravotten en was een beetje hun familie ver van huis. Ik heb dat werk zeer graag gedaan maar op het einde was het ook wel zwaar: ik had weinig vrije tijd en jarenlang dagelijks met leerlingen optrekken beperkt het gezichtsveld ook wel.

Hoe ben je dan van Eksaarde teruggekeerd naar Kortrijk?
Ik bleef wel naar Kortrijk komen tijdens de vakantieperiodes en tijdens zo’n verlof vroeg toenmalig pastoor Mark Delrue mij of ik geen koster wilde worden in de Sint-Maartenskerk. Ik zei geen nee en ben uiteindelijk overstag gegaan toen pastoor Frans Verhaeghen mij herinnerde aan de vraag. Ik ben vanaf 1990 op enkele maanden na tien jaar koster geweest in goed samenspel met Zr. Magdalena. Ik zorgde ervoor dat de kerk open was voor de ochtendmis van E.H. Deschacht, in die tijd al om 7.30 uur, er was de middagviering van pr. Johan, de vele uitvaarten en huwelijken, het drukke schema van de weekendliturgie met vieringen op zaterdag om 12.05 uur en 17 uur en op zondag in die tijd om: 9.30 uur, 10.30 uur, 12 en 18 uur. Ik heb nooit uren geteld maar het waren er veel. Op woensdagnamiddag was ik vrij.

Ik herinner me nochtans dat er een periode was in het jaar dat we jou nooit moesten zoeken omdat je er niet was…
Dat was in de paasvakantie: toen ik in het onderwijs werkte was dat een welkome onderbreking van het schooljaar. Ik maakte toen samen met een collega lange reizen. We hebben dat zo’n 40 jaar gedaan, ook nog toen ik al koster was: Mexico was de allereerste bestemming, maar we zijn ook in Thailand geweest, een paar keer naar de Verenigde Staten, China (Peking en Tibet), India enz. Ik bewaar heerlijke herinneringen aan al die bestemmingen maar moest er enkele jaren geleden om gezondheidsredenen van afzien.

Na die intense tijd ben je hulpkoster geworden bij je opvolger Philip. Je bleef dus regelmatig in de St.-Maartenskerk komen. Heb je een band met het gebouw?
Jazeker, ik heb dat altijd een mooie kerk gevonden. Als ik op het doksaal stond, kon ik daarvan het meest genieten. Ik vind het een kerk die ‘verdiept’. Ik heb ook altijd genoten van de liturgie: de verschillende voorgangers hadden én hebben dat in de vingers. Ik had ook goede contacten met de priesters, organisten Paul en Dirk, lectoren en misdienaars. Als koster hoor je veel maar het behoort tot de taak om discreet te zijn, vind ik.

Je bent 83 jaar. Hoe kijk je aan tegen dat ouder worden?
Het is in elk geval stilletjes loslaten, zeker ook omwille van de lichamelijke beperkingen. Ik neem dagelijks medicatie en heb leren leven met pijn.

Je woont hier alleen in je appartement op het Overbekeplein. Heb je soms last van eenzaamheid?
Zelden. Er komt dagelijks iemand langs voor mijn verzorging én ook in een dagelijkse warme maaltijd wordt voorzien. Ik ga elke dag op bezoek bij mijn zus in Sint-Carolus, ik lees wat af, vooral tijdschriften dan en mag graag televisie kijken. Ik volg Blokken en ben ook niet van het scherm weg te slaan als er tennis op het programma sta; alhoewel ik de voorkeur geef aan de dameswedstrijden, die duren minder lang dan bij de mannen. Ik kom zo mijn dagen wel door.

Jan, dankjewel voor je tijd maar vooral voor je jarenlange trouwe engagement. Het allerbeste nog , zeker ook met de gezondheid.
(Bart Pieters)