bonum sperare in Domino
Het is goed bij de Heer te schuilen en op Hem te hopen
(Psalm 118, 8-9)
| Bonum est confidere in Domino bonum sperare in Domino Het is goed bij de Heer te schuilen en op Hem te hopen (Psalm 118, 8-9) |
 De geest van de Heer is op mij. De Heer heeft me gemaakt tot zijn Gezalfde en me gezonden om aan armen de goede boodschap te melden, om namens de Heer een jaar van genade aan te kondigen, om alle treurenden te troosten, om de rouwenden in Sion te kronen met een diadeem in plaats van as, om hun rouwkleren weg te doen en ze met reukwerk te zalven, om hun rouwklacht te veranderen in een loflied |
 |
|
Omdat Gij het zijt Nabije God, Gij kent heel ons zwerversleven, Gij vangt al onze tranen op in uw kruik. Gij behoedt onze voeten voor de val. Op U en uw belofte, Heer, vertrouwen wij zonder vrees. Daardoor kunnen we voortgaan voor Uw Aangezicht, in het licht dat alle levenden verlicht. |
|
ZALIG ZIJ DIE TREUREN... je kijkt me aan met je donkere ogen droefheid komt naar me toe ik zie wat leegte in je blik diegene, die je leven tekende die je echt tot mens hielp maken die je het liefste was die ben je verloren die is nu dood hoe leeg voelt het huis waar jullie tesamen waren ik herken je wel je woont in mijn straat ik hoorde van je in 't nieuws je bent van mijn familie ik zag het wrak van de auto ik kwam bij jou in de winkel je hebt me nog geholpen je kwam gisteren nog langs en soms ben jij gewoon ikzelf... je haren vallen zachtjes voor dat ene oog als een scherm waarachter je schuilt en huilt want, er is zoveel dat het broze hoofd komt belasten je krijgt een heel zwaar hoofd van elke lok pijn erbij, die langs je hoofdje kronkelt je haren, niet meer te tellen net als de wonden die mensen worden toegebracht wat kan je dan met zo'n verlies gaan doen? het verstoppen misschien, doen alsof het er niet is? of iemand er de schuld van geven dan wordt verdriet tot kwaadheid omgebogen... er is ook nog de mogelijkheid erover te 'treuren' er tranen over gieten geeft ons verlies de gelegenheid om ons de weg te tonen naar de pijnlijke waarheid van onze eigen gebrokenheid naar de pijn van ons schreiende hart het kan die pijn ook opentrekken het kan ons verbinden met het klagen en steunen van een lijdende mensheid en dan zien: de grote, zegenende hand waar je zware hoofd op kan rusten en dan horen: zalig de treurenden want zij zullen getroost worden niet zij die 'troosten' maar zij die 'treuren' worden zalig geprezen wat is dan toch de 'gave' die in ons verdriet verborgen zit? |
  |
we kunnen onze verliezen niet 'voorkomen' ze zijn er gewoon het is wel de vraag of ze ons tot wrok of tot dankbaarheid leiden... wrok is de kille woede die zich in ons binnenste nestelt en ons hart verhardt treuren is de eerste stap op de weg van wrok naar dankbaarheid een volle traan glijdt langs je wang en valt straks op de grond valt die op harde, uitgedroogde grond dan kan die het water niet opnemen maar als je de aarde met je handen verbrokkelt dan zal je zien en weten: alleen verbrokkelde, gebroken grond neemt water op zodat het zaad weer kan ontkiemen zodat het vrucht kan dragen tranen, echte tranen van verdriet kunnen ons verharde hart verzachten kunnen de zaadjes doen ontkiemen om het leven weer of echter als een 'geschenk' te kunnen zien want geen verlies kan diep worden betreurd zonder al een weten dat we nieuw leven zullen vinden als je alleen je verlies voelt dan spreekt alles om je heen van dat verlies de bomen, de bloemen, de wolken, de heuvels en de dalen... als je allerliefste gestorven is dan spreekt de hele natuur over haar, over hem de wind fluistert hun naam de takken, zwaar van bladeren, huilen over hen maar als Iemand dan zijn hand tegen je wang strijkt als Iemand de gaten van je pijn ook in zijn eigen handen voelt... is er wel iemand? Thomas legde zijn handen in de gaten van Jouw handen Jij, getuigenis van 'leven' doorheen alle dood ja, er is Iemand die je op je weg begeleidt dat de dood van je allerliefste niet het definitieve einde is maar de noodzakelijke weg naar een nieuw begin dan kan je, geleidelijk aan, een nieuw lied door de schepping horen klinken dan wordt het lege huis weer een thuis vol dankbare herinnering vol leven dus, vanuit de overkant als ik maar lang genoeg naar je kijk zie ik je glimlachen door de tranen heen je bent niet koud ik voel zo'n warme dankbaarheid en weet dat jij terecht zo zalig wordt geprezen |
 |
 |
