Advent

De aarde maakt zich langzaam
aandachtig klaar voor uw aankomst,
schikt de velden, het licht van de maan,
en nevel waar straks de engel stort

naar de herders. Ik denk: in de weide aan
de overkant. Vandaag al stond
het pard er doodstil gebogen naar
de grote donkere ogen van de grond.

Steeds weerlozer gaan die nu open,-
dieper de oosprong die Gij ontsluit
waar Gij in het uwe Uzelf wordt,

bijna een ik, haast uit Uzelf geboren,
een woord, maar nog niet in ons uit-
gesporken, nog een grens van adem tekort.

Gabriël Smit