K+L 42 : mensen gevraagd

BOODSCHAP VANUIT SINT-MAARTEN: MENSEN GEVRAAGD 

Kortrijk, september 1944

Na hun landing op 6 juni 1944 in Normandië trokken de geallieerden overwinnend verder naar België. En gezien Kortrijk vlak bij de Franse grens ligt, was de stad al bij de eerste om bevrijd te worden. Dit historische en heuglijke feit wordt nog elk jaar herdacht. Ditmaal gebeurde dat op zondag 7 september in een gebedsdienst in de kerk van Sint-Maarten.

Een mooie gebedsdienst

Pro Ecclesia was al tegen 10 uur aanwezig om in te zingen. De kerk vulde zich met steeds meer geïnteresseerden, ook vanwege het stadsbestuur. De vaderlandslievende verenigingen wilden niet ontbreken.

Het koor zong in de loop van de dienst vier prachtige, meerstemmige vredesliederen, beginnende met: The kingdom of God is justice and peace en na de lezing uit Jesaia werd het wondermooie lied van Margaret Rizza gebracht: Prayer for peace. Bij de voorbeden klonk het welbekende Dona la pace (Taizé) en het slotlied liet Verleih uns Frieden (F. Mendelssohn weerklinken.

Voorganger, deken Geert, had – wellicht tot verbazing van vele aanwezigen – als evangelie een uittreksel uit Marcus genomen beginnende met: Hemel en aarde zullen verdwijnen maar mijn woorden zullen nooit verdwijnen. Hoofdstuk 13 De komst van de Mensenzoon.

Niemand weet wanneer. Pas op, wees waakzaam. De voorganger: we hebben ook in ons land al meer dan 70 jaar vrede. Maar laten we waakzaam blijven!

Coert Poort verwoordt heel precies hoe we aan een vredevolle en veiligere toekomst kunnen bouwen:

Mensen gevraagd

Mensen, mensen, mensen …

Mensen gevraagd …

Mensen gevraagd om vrede te leren waar geweld door de eeuwen heen model heeft gestaan.

Mensen gevraagd die de wegen markeren waarop alles wat leven heeft, verder kan gaan.

Mensen gevraagd om de noodklok te luiden en om tegen de waanzin de straat op te gaan.

Mensen geraagd om de tekens te duiden die alleen nog moedwillig zijn mis te verstaan.

Mensen gevraagd om hun nek uit te steken voor een andere tijd en een nieuwe moraal.

Mensen om ijzer met handen te breken ook al lijkt het ondoenlijk en paradoxaal.

Mensen gevraagd om hun stem te verheffen, verontrust door een wapen dat niemand ontziet.

Mensen die helder de waarheid beseffen dat wie mikt op een ander, zichzelf ook beschiet.

Mensen gevraagd die in naam van de vrede, voor behoud van de aarde en al wat daar leeft,

wapens het liefst tot een ploeg willen smeden voor de oogst die aan allen weer overvloed geeft.

Mensen gevraagd, er worden mensen gevraagd. Mensen te midden van mensen gevraagd.

Mensen gevraagd.