april 2016

K+L 19 : Een kerkgebouw…

EEN KERKGEBOUW, EEN GEBOUW ALS ELK ANDER?

 P1170081

Het is al heel wat weken geleden dat priester en expert van de religieuze kunst, Mark Delrue, ons een spirituele rondleiding in onze Sint-Maartenskerk gaf. Hij begon toen met een tekst over de betekenis van een kerkgebouw als inleiding.

Vele kerkgebouwen zijn statige bouwsels,
werk van lange adem door de eeuwen heen,
soms leeuwenaandeel van Europees erfgoed.
Ze zijn cultusplaats en cultuurmonument tegelijk.
Ze hebben hoge gewelven tot de nok toe gevuld,
met geschiedenis, schoonheid en plechtige rituelen.
Brede wanden tussen hoge kerkramen
dragen symbolen die de tijd weerstonden.
Ze helpen je boven jezelf even uit te stijgen.
Dit heet aandacht voor sporen en littekens
die christenen voor ons achterlieten.

Een kerk binnenlopen is reeds ‘an sich’ een heilzaam avontuur.
Je ervaart er een krachtige stilte die smeekt om licht.
Het maakt je zelf ook stil. Het kan je ook betoveren.
Je mag op ontdekkingsreis om eeuwenoude verhalen
opnieuw te ervaren, wie weet, te beleven.
Je mag je kind voelen op zoek naar wat je te boven gaat,
in aandacht en verlangen het sublieme op het spoor te komen,
naar een toekomst met perspectief van leven.

Een kerkgebouw is meer dan een historisch monument.
Het schermt af van geroezemoes en de waan van de dag.
Een plaats waar de vluchtige stroom der dingen tot stilstand komt.
Een energieplek, voorbij het vluchtige hier en nu.
Een ruimte die uittilt boven de troosteloosheid van
ondergrondse parkings en architectonische banaliteit van winkelcentra.
Een kerkgebouw maakt ons deemoedig.
Zijn oude schoonheid beroert nog steeds.
Het is als een stenen wegwijzer naar spiritualiteit,
naar geloof, beleving, devotie, inkeer en mystiek.
Dit gebouw is uitnodigend en beschuttend tegelijk.
Het is rustpunt en kruispunt tegelijk.

K+L 18 : Vormsel

P1230809

HET VORMELINGENFEEST

Het was alweer een feestelijke viering op zondag 24 april om 10 uur met zomaar eventjes dertig vormelingen, de ouders, de peters en de meters, de grootouders, familie en vrienden. Neem daarbij de prachtig versierde kerk aan en achter het altaar en hoor dan de voorzangers een overtuigde, krachtige steun geven zodat het een en al feestvreugde wordt!

Voordat de viering aanvangt, is er al heel wat voorbereiding aan te pas gekomen voor de groep: het jezuskleed aantrekken, verzamelen achter in de kerk. De catechisten helpen als echte begeleiders, de koster heeft ook zijn bijzonder werk, de acolieten en de voorzangers zingen in met de gewaardeerde hulp van organist-pianist Dirk, in een omgeving die almaar meer stemmen van geestdriftige jonge mensen en familie laat weerklinken.
P1230817P1230804
De vormheer
was dit jaar dom Eric Godfried Feys die extra blij was om nog eens in Kortrijk te vertoeven want hij was jarenlang leraar aan het Don Boscocollege van onze stad. De viering opende met het mooie openingslied op tekst van Huub Oosterhuis: Lied aan het Licht.
Een vormeling nam het welkom op zich waarna de vormheer iedereen begroette.
Bij de dienst van het woord klonk het heel ritmische, Afrikaanse alleluia. Na het evangelie kon vormheer Feys rekenen op ieders volle aandacht met zijn vijf v’s:
– vreugde
– vriendschap
– vergeving
– vrede.
Over deze eerste vier waardevolle kenmerken van de vormeling en van elke gelovige weidde hij uit met in zijn hand een klavertjevier, een gelukssymbool. Maar wat houdt deze vier blaadjes samen? Het steeltje dat de vijfde v weergeeft: vertrouwen!

Doopbelofte
Na die enthousiaste duidingen was het tijd voor de doopbelofte van de vormelingen:
Gesterkt door Gods goede Geest
beloof ik mij te verzetten
tegen kwaad en onrecht.
Met heel mijn hart
wil ik Jezus volgen
en zijn evangelie beleven.
Ik hoop dat veel mensen
mij daarin steunen.
Ter herinnering aan hun doop tekenden de vormelingen zich met het doopwater.
Fotografie Erik Pauwels 8257 Fotografie Erik Pauwels 8005
Handoplegging en zalving
Het is altijd een ontroerend en intens moment als de vormheer bij elke vormeling komt om die de hand op te leggen en te zalven met het heilig chrisma. De voorzangers vragen zingend met hun Veni Sancte Spiritus dat de Geest moge komen en dom Eric Godfried doet dat met:

Voornaam van de vormeling, ontvang het zegel (= het merkteken) van de Heilige Geest, heeft voor ieder nog een apart woordje waarna de gevormde zijn Amen uitspreekt.

Betekenisvolle liederen geven het vervolg
Ook de nu nieuwgevormden zingen overtuigd mee: Wij gaan in op uw aanbod en na de door zeven vormelingen gebrachte voorbeden wordt tijdens de dienst van de tafel een Catalaans lied gebracht: El Senyor. Volgen nog: het gezongen Heilig, met daarna de consecratie, het Onzevader met de vredeswens, de communie. Na het slotgebed, een dankwoord in naam van alle vormelingen volgt de zending en de zegen door de vormheer. Een uiterst ritmisch lied ‘This little light of mine’ weerklinkt als de vormelingen met hun ouders, peter en meter, grootouders en familie in stoet de kerk verlaten om het feest in eigen kring verder te zetten.

De foto’s van fotograaf Erik vind je op http://www.fotopauwels.be/vormsel2016/

Voor al de hier net genoemden is er een dankviering op zondag 8 mei om 10 uur. Iedereen is welkom. Een ‘dikke’ proficiat voor de vormelingen, hun ouders, peter en meter, de catechisten, de vormheer, de voorzangers, pianist Dirk en allen die aan deze geslaagde, intense en verrijkende viering meewerkten!

 

 

 

 

 

 

 

K+L 17 : doopsel – vormsel

IMG_0546

DOOPSEL: HET BEGIN VAN EEN GELOOFSLEVEN

Vooraleer een kindje of een volwassene wordt gedoopt, besteden de vrijwilligers en de priesters voldoende tijd aan de voorbereiding: er is altijd eerst een contact. Er volgt een avond over de verdere kennismaking maar vooral met de uitleg over de diepste betekenis van het doopsel. Gedoopt worden betekent niet enkel een terecht feest erna maar is in de eerste plaats een sacramenteel gebeuren: de dopeling wordt lid van onze geloofsgemeenschap. Daarvan zijn de ouders, peter en meter, onze vrijwilligers, de priester en familie of vrienden getuigen.

Het is geen nieuws als we stellen dat het praktisch niet meer haalbaar is om alle weekends vrij te houden voor telkens één dopeling. Vandaar dat de ideale oplossing erin bestaat om de doopsels te centraliseren. Laten we ook niet vergeten dat, wil je je eerste communie doen, je zeker moet gedoopt zijn. Dat kan op elke leeftijd. En zo gebeurde het dat op zondag 17 april vier eerstecommunicantjes werden gedoopt: Ninke, Jeanne, Tessa en Lou. Ook één zusje, Nina, stapte mee in het dooptraject.

Omdat het al zesjarigen zijn, zitten ze bij het uniek moment geknield bij de doopvont.

Het werd een intense voorbereiding van drie beurten, telkens van een uur lang. Maar nu maakten ze dan ook, samen met hun ouders, peters en meters en de hele familie , een bewust en intens gebeuren mee. Proficiat aan de gedoopten, aan de voorganger en onze medewerksters.

  P1230105 P1230128

DE ULTIEME VOORBEREIDING

Voor onze kandidaat-vormelingen komt de grote dag heel dichtbij: een week vóór het vormsel is er eerst nog een vormselwake. Het is de directe voorbereiding. De Geest wordt aangeroepen met uitnodigende liederen:

Veni sancte spiritus

Blijf bij ons

Sta op en wees niet bang, enz.

P1230438 P1230448
Er is ook een noveen tot het vormsel waarbij elke parochie een kaars per dag aansteekt met een opdrachtje erbij.

En een paar dagen voor die feestelijke zondag 24 april om 10 uur wordt er nog degelijk gerepeteerd in de kerk: vanwaar komen we en waar moeten we staan en wat moeten we precies doen, wie leest wat voor, enz.

Laat de Geest maar komen!

 

GEDOOPT

Lou & Nina Lambrecht, dochters van Steven en Jozefien Verraes, Passionistenlaan,

Jeanne Groppo, dochter van Mathieu en Ludivine Sansen, Voorstraat,

Nynke Callewier, dochter van Hendrik en Karolien Verraes, H. Consciencestraat,

Tessa Mongo, zoon van Primus en Alicie Nsoako, Stasegemsestraat.

 

OVERLEDEN

Mevrouw Geneviève Seynaeve, 89 jaar, voorheen wonende K. Permekelaan en laatst Sint-Vincentius.

 

 

K+L 16 : Geneviève

K+L 16 : Geneviève

Geneviève
ALS IK DE LIEFDE NIET HEB …

Inleiding

Zo’n zeventig jaar geleden was er een achttienjarige jonge dame, Geneviève Seynaeve, die in haar omgeving een zuster kende die erin geslaagd was in het Antwerpse een home voor alleenstaande, uitgesloten vrouwen op te richten. Dit raakte haar zozeer dat ze diezelfde droom als levensdoel wou verwezenlijken in het Brusselse. Maar op die leeftijd, zonder middelen, zonder inkomen en zo ver en alleen … Vader vond dat Geneviève – als ze dat twee jaar later nog wilde – de kans daartoe zou krijgen.

Het begin van totale overgave

Twintig jaar. Geneviève wil haar droom waarmaken. In het Brusselse mag ze van de vrouw van een minister zolderkamertjes gebruiken. Ze gaat zelf ’s avonds naar de straten waar prostituees zich aanbieden. Ze wil voor hen een ander leven. Ja maar vanwaar komen de financiële middelen? Geneviève gaat zelf in de kerken preken om geld in te zamelen. Zelf heeft ze geen inkomen. Hoe zit dat dan later met haar pensioen? Och, we zien wel, zorgen voor later.

Wie neemt zij zoal onder haar hoede?

Een 16-jarig meisje raakt ongewenst zwanger. Haar ouders zetten haar – zonder enige steun – pardoes aan de deur. Wat nu? Slapen in de stations, wat verboden is. Geld voor zichzelf en later voor de baby? Prostitutie. Zo geraakt ze in de gevangenis. Geneviève bekommert zich om haar en is als steun aanwezig bij de geboorte. De jonge moeder: “Mag ik mijn kind zien?” Neen, de baby wordt onmiddellijk weggebracht. De ‘meisjes’ zoals Geneviève hen noemde, bleven heel hun leven dankbaar en sommigen hielden nog contact met Geneviève ook toen ze in de tweede helft van de jaren negentig opnieuw in Kortrijk woonde. Er kwam nog niet zo heel veel jaren terug, een smeekbede van diezelfde intussen getrouwde moeder met de vraag of Geneviève haar kon helpen om te weten waar dat kind zich zou bevinden. Tevergeefs.

Bezoek van koningin Fabiola

Een gezant van het koninklijk hof kwam haar zeggen dat de koningin geïnteresseerd was in haar onbaatzuchtig levenswerk en haar incognito zou komen bezoeken. De man was nog maar weg of Geneviève: ‘Dat zal wel niet waar zijn. Dat kan niet.’ Enkele dagen later kwam koningin Fabiola op het koffiekransje bij de ‘meisjes’ op de zolderkamertjes. De koningin onderhield zich met alle vrouwen en kinderen. Een mooie foto daarvan bleef Geneviève ook in haar kamer in Sint-Vincentius koesteren.

Gevaar

Als je tippelende meisjes ervan kunt overtuigen om onder de hoede van een dergelijke zorgmoeder voor een beter leven te kiezen, dan zijn er voor de tegenpartij minder inkomsten. Het raam van Genevièves slaapkamer staat op een kier. Tijdens een nacht probeert een pooier in de slaapkamer binnen te geraken. Ze kan naar de deur vluchten. ‘Toevallig’, zei ze ‘had ik de sleutel aan de buitenkant laten zitten en kon ik de kamer op slot draaien.’ De Voorzienigheid, Geneviève, de Voorzienigheid.

Phil Bosmans

De vrouw van de minister die haar de zolderkamertjes ter beschikking stelde, overlijdt en de zoon wil dat niet verder toestaan. Wat nu? Phil Bosmans komt haar ter hulp met een groot herenhuis dat ze zonder enige vergoeding mag gebruiken. Die thuis voor alleenstaande vrouwen, al dan niet met kinderen, kreeg de betekenisvolle naam Chèvrefeuille (Kamperfoelie). Het bestaat nog altijd en wordt nu ook gesubsidieerd. Nog niet zo lang geleden werd Geneviève daar gevierd voor haar 50 jaar ten dienste van de ‘minsten onder ons’. De pauselijke nuntius huldigde haar met een gouden medaille met de beeltenis van Johannes Paulus II. Al die jaren was ze dag en nacht bij die uitgestotenen.

Terug in Kortrijk

Ze is 70 jaar en gaat met pensioen en komt in de Permekelaan in Kortrijk wonen. Haar zus, Trees en haar schoonbroer Herman, hadden intussen een huis voor haar laten bouwen in dezelfde straat. De Voorzienigheid, Geneviève! Pensioen en niets meer doen, stilzitten? Ze wordt een onmisbare medewerkster van onze parochie, o.a. door in naam van Jaïrus zieken, al dan niet in klinieken te bezoeken, mensen thuis te ontvangen en waar gewenst de communie op geregelde tijdstippen te brengen. Ook vergaderingen van o.a. de denkgroep woont ze bij.

Tot het letterlijk niet meer ‘ging’ enkele jaren geleden. Het werd een kamer in het woon-zorgcentrum Sint-Vincentius. Het was nu aan de zovele vrienden om haar te komen bezoeken en haar zo lang mogelijk in haar rolwagen naar haar tweede thuis te brengen voor de zondagsmis in Sint-Maarten. Ze zei het zo dikwijls voor iedereen: ‘Danke, danke, danke!’

Eindbestemming

In januari werd ze 89. Dan komt het weekeinde van 9 en 10 april eraan. Geneviève gaat voor een verre reis en zoekt een laatste vertrekstation. Toen we het eens over ‘erna’ hadden, was mijn antwoord: ‘Jij gaat met de hst (tgv) naar de hemel, geen tussenstop!’ In de vroege ochtend van die stralende zon-dag, wacht Jezus haar al met open armen op. Geneviève begroet Hem met de woorden ‘Het is volbracht.’ Jezus nodigt haar met deze woorden uit, de kroon op haar levenswerk: ‘Kom, mijn geliefde.’

K+L 15 : dienen – ontmoeten

paasfoor

ZE BLIJVEN DIENEN

In al die maanden, van oktober tot eind april, hadden de kandidaat-vormelingen het in de catechesebeurten over bidden, geloven en dienen. Ze hadden van dienen al meer dan één keer werk gemaakt. Nu volgde nogmaals een dienend gebaar van de vormelingen van St.- Maarten: dinsdagnamiddag 5 april hebben vormelingen Oscar en Vic met hun catechiste Christiane gezorgd voor een ontspannende namiddag voor de bewoners van het woon-zorgcentrum van het H. Hart, zoals je op de foto kunt zien.
Voor die bewoners was het een unieke gelegenheid om ook eens naar de paasfoor gebracht te worden, wat niet vanzelfsprekend is. Ze brachten hen in hun rolstoel, samen met een groep vrijwilligers, naar de kermis. Na een flinke wandeling genoten ze allen samen van een welverdiend en deugddoend drankje. 

LAAT ALLES WAT ADEMT IN VREDE BESTAAN

Vrede is ver – verder dan ooit.
Zo dicht bij huis rusten de wapens nooit.
Wat heeft de angst met ons gedaan?
Laat alles wat ademt, in vrede bestaan.
Macht speelt met macht een dodelijk spel.
Bang voor elkaar dreigen ze met de hel.
Leer nu of nooit samen te gaan.
Hoe vreemd ook de taal,
je kunt ze verstaan.
We mogen geen levens nemen
maar wel vrede brengen. 

ONTMOETING IN DE KERK

Ook onze parochie mag zich beroemen op een groot aantal vrijwilligers. Dankzij hen gebeurt er heel wat. Zo zijn de medewerkers van de Permanentie na Pasen opnieuw volop begonnen met hun aanwezigheid op maandag (Cecil), dinsdag (Carlos), woensdag (Jean) en donderdag (Regine) van 14 tot 16 uur in onze kerk. Dat wil zeggen dat iedereen welkom is voor een babbeltje, een contact of voor een informatie aangaande de kerkdiensten.
Wens je een ontmoeting met een priester? Kom dan op een maandagvoormiddag tussen 10.30 uur en 12 uur. Dit geldt voor iedereen, van om het even welke parochie.
Dat is niet alles. Elke zondagnamiddag van 14.30 tot 16.30 uur (tot in september = de Open Monumentendag) staan er medewerkers klaar om de toeristen of elke bezoeker in de kerkruimte te ontvangen, te begeleiden.

K+L13 : spirituele rondgang

HEDENDAAGSE RELIGIEUZE KUNST – EEN SPIRITUELE RONDGANG

Velen onder ons herinneren zich nog heel goed priester Mark Delrue die vóór priester Johan De Keyser in Sint-Maarten vele jaren pastoor was. Priester Mark was altijd al een kenner van religieuze kunst. Het werd zijn aangename en overtuigde hoofdtaak in de laatste twee decennia met onder meer een ruimte daarvoor op het ‘hoogste niveau’ in de basiliek van Koekelberg. Hij schreef trouwens meer dan één boek over dit boeiende en niet altijd bekende thema.

Eind februari hadden we het genoegen hem over de religieuze kunst(schatten) in onze Sint-Maartenskerk te mogen beluisteren. Priester Mark is een minzaam en bescheiden man naar wie je graag luistert voor zijn innemende, weldoordachte woorden, beklijvende gedachten en heel grote kennis. We kwamen die zondagnamiddag eerst samen in de gezellige ruimte van de bidkapel.

 

Inleiding

Hij begon met een heel mooie tekst over kerkgebouwen. De ruimte om deze uitgebreide tekst
te publiceren, hebben we jammer genoeg nu niet. Kort weergegeven toch dit: de kerk is een onmisbaar, een noodzakelijk gebouw voor de gemeenschap. Ga binnen om op adem te komen, om opnieuw mens te worden. We noemen ze ook wel Moeder de Heilige Kerk, de baarmoeder waarin we opnieuw geboren kunnen worden. Via de narthex, d.i. de voorhal, kom je binnen in de sacrale ruimte. Er zijn heel wat bijzondere betekenissen bij de opbouw van deze kerk: de zesmaal twee pilaren bijvoorbeeld verwijzen naar de 12 apostelen. Het hoofdkoor is altijd gericht naar het oosten, naar de zon dus, naar het leven, terwijl je via de hoofdingang altijd binnenkomt langs het westen, de zonsondergang.

Wat betekent deze sacrale ruimte?

Het is een noodzakelijke locatie voor de geestelijke gezondheid, het is een toevlucht. De kerkruimte omschreef Guardini als een open ruimte voor ieder, zwecklos aber sinnvoll. Het is ook een leerhuis voor onze christelijke cultuur. Het doet ook denken aan Locus iste a Deo factus est: Deze ruimte is door God geschapen.

Wist je dat …
* tabernakel van het Latijnse tabernaculum komt, een kleine taberna = huisje? Daarin wordt het Allerheiligste bewaard. Bij de Israëlieten was het de tent met de Ark van het Verbond.
* apostelfiguren barrevoets worden afgebeeld? Denk aan de Bijbelse tekst: ga en verkondig, maar het is niet nodig om iets mee te nemen voor onderweg, dus ook geen schoeisel.
* het (d)oksaal ook jubee wordt genoemd? Het komt van de woorden: Jube, Domine, benedicere of: Heer, wil zegenen.
* de preekstoel bedoeld was om de boodschap boven de hoofden uit te brengen?

Het nieuwe altaar

Het is samen met het podium uit blauwsteen uit ons land gebouwd, namelijk uit Soignies. Het ontwerp komt van een Duits architect die o.a. in Italië een prijs heeft gewonnen. De ambo of lezenaar voor o.a. de lezingen en het evangelie, bestaat uit vier blokken, elk voor een van de vier evangelisten. De arduinen blokken zijn weliswaar zeer zwaar maar niet vast: met mankracht zou de lezenaar kunnen verplaatst worden. Er is trouwens geen vaste plaats als regel voorzien. Boven het altaar bemerk je de ellipsvormige verlichting die als het ware van bovenaf het geheel omsluit.

 

Het einde van onze rondgang

Als we nog meer naar het oosten gaan, staan we in bewondering voor de prachtige, zeldzame, gerestaureerde sacramentstoren. Het is de op één na belangrijkste in België, na Zoutleeuw. Er is er ook nog een in Antwerpen. Onze kenner en overtuigd bewonderaar van de religieuze kunst wijst ons nog op het neobarokke, pompeuze? altaar dat jammer genoeg het licht van het oosten verhindert. Meer naar het midden alweer bewonderen we de prachtige preekstoel met de gebeeldhouwde vier evangelisten en het overeenkomstige symbool van elk. Wat het orgel betreft: er is geen vaste plaats voorzien, d.w.z. dat men altijd zal rekening houden met de meest akoestische plaats. Daarom gebeurt het wel eens dat belangrijke concerten bij ons uitgaan van onder het doksaal. En … de biechtstoelen? Priester Marc: ‘Die zijn zó mooi dat je graag een zondeke zou begaan om er dan nadien te mogen in zitten om te biechten. Zo mooi en waardevol kunstig zijn ze.’

Wie herinnert zich nog zuster Magdalena? Als je de kerk binnenkomt, zat zij aan de linkerkant, ongeveer in het midden, biij het onthaal. Zij ontving heel wat jaren de bezoekers, deed er een praatje mee. Nog belangrijker: ze luisterde naar de mensen, gaf ze wel eens een soldatenkoek en verwees ze naar het Kelderke Gods. We stonden ook even stil bij de nieuw ingerichte ‘meditatiehoek’: in serene stilte eens kunnen tot rust komen en tijd maken voor een innerlijke beschouwing.

Tot slot een echte aanrader. Het recentste boek van priester Mark heeft als titel: Vincent, kunstschilder, briefschrijver, godzoeker. Het is uniek: niemand had het ooit over de religieuze zoektocht van Van Gogh. Met heel wat uitleg over zijn schilderijen en uittreksels uit de meer dan 800 brieven van Vincent.

Priester-kunstkenner Mark, hartelijk dank voor deze innemende, verrijkende, spirituele rondgang!

 

 

K+L14 : 14 staties – Pasen

mededogen
AFSCHEID VAN DE VEERTIEN STATIES

Het was een terechte wens, een diep verlangen van deken Geert om toch maar eens die veertien staties in de vorm van videobeelden van Klaus Verscheure naar een van onze kerken te krijgen. Het werd Sint-Maarten. We moeten het beamen: prachtig, beklijvend, helder, diep indringend in onze geest. Nazinderend. Voor ons, gelovigen, overduidelijk verwijzend naar de ons bekende kruisweg. Uniek ook vanwege de licht bewegende beelden van mensen onder ons en de passend gecreëerde muziek van Tom McRae. Ongelooflijk vele bezoekers kwamen minuten- en minutenlang kijken en luisteren, sommigen meerdere keren waardoor ze alles hebben meegemaakt. Een prachtig initiatief in de meest geschikte sterke tijd van de veertig dagen. Dank u voor deze unieke geloofservaring!

 

PAASNIEUWS

Halleluja. Christus is verrezen!

Tijdens de paaswake op zaterdag 26 maart om 20 uur zongen we ook een tekst van M. Weemaes:

Dat het licht in ons mag blijven branden,
’t laaiend vuur, het dove niet.
God draagt ieder mensenkind op handen,
looft zijn naam met een vreugdelied.

Als je de bijzondere diensten van de Goede Week overschouwt, dan kan je niet anders dan bevestigen dat er in onze beide federaties ongelooflijk veel uren aan de voorbereidingen worden besteed met telkens weer diepzinnige en betekenisvolle vieringen. In onze federatie dankzij de federale liturgische werkgroep. Vanaf dit jaar vonden de vieringen van Witte Donderdag, Goede Vrijdag ’s avonds en Stille Zaterdag met de paaswake in dezelfde kerk van de federatie Groeninge plaats. En voor de eerste keer was de paaswake om 20 uur een federale. De kruisweg en kruishulde in de namiddag werd in elke kerk gehouden.

Een toenemende verbondenheid

Dat we meer en meer naar gezamenlijke vieringen gaan, kan verrijkend zijn. Dat ondervonden we o.a. met de paaswake. Het doet telkens weer deugd om zovele geloofsgenoten bij elkaar te zien. Echt hoopgevend. Een van de bewijzen daarvan was de opkomst van de meer dan veertig zangers. Van de voorzangers, van wie er enkelen ook bij KVE zingen, van het koor van Sint-Jan, van ons kerkkoor Pro Ecclesia en andere vrijwilligers. Daardoor werd de vocale ondersteuning samen met het koor en andere instrumentale begeleiding een echt pluspunt. Een homogene muzikale prestatie.
Neem daarbij dan al de voorziene, diepzinnige, uitgelezen liturgische teksten van de viering met alle symboliek van licht, vuur en kaarsen en een menigte gelovigen: je bent blij dat je erbij bent, dat je dat mag en kan meemaken. Er is ook iets merkwaardigs in deze soms zo bizarre, tegenstrijdige tijden: tijdens de paaswake worden er in tal van kerken in Vlaanderen kindjes maar ook volwassenen gedoopt. Je zou denken dat het niet meer zou voorkomen. Het zijn er meer dan je denkt. En tijdens onze paaswake was het de beurt aan volwassene Jurek Badura die meteen ook zijn vormsel toegediend kreeg. Een intens moment, ook vanwege zijn persoonlijke boodschap en getuigenis en die van peter en meter.

Pasen zelf was dan ook nog meer op de toekomst gericht, rekening houdend met het samengaan van de twee federaties: die van Sint-Amandus (Sint-Elooi en Pius X) en van Groeninge. Daardoor was er voor de eerste keer geen paasmis in Sint-Maarten in de voormiddag, wel ’s avonds met de vocale steun van het koor Gaudeamus Igitur, o.l.v. Joost Vanbrussel.

Nog was het niet het einde van de paasvieringen. Op de tweede paasdag was er met voorganger deken Geert een viering in de Mattheuskapel van het begijnhof voorzien om 16 uur. Ons koor Pro Ecclesia zong daarbij passende vierstemmige paasliederen en werd professioneel begeleid door Dirk Blockeel aan het meer dan driehonderd jaar oude orgel. De eucharistie was ter nagedachtenis van alle begijntjes en in het bijzonder die van het allerlaatste begijntje ter wereld: Marcella Pattyn.

Het is andermaal een vreugde om dat in een prachtige kapel met waardevolle kunstschatten en historische geloofsmomenten te mogen meemaken. God zij dank!